Facebook kaj la vera vivo 2.

Mi havis lastatempe sonĝon por ŝati. Ĉio ajn fariĝis tuŝekrano, ĉie kun butonetoj „ŝati”. Kaj se oni klakis sur tiujn, ĉio efektive iĝis ŝatata. Ĉiu min ŝatis, kaj ni ĉiuj iĝis anoj de grupo de ŝatataj homoj. Daŭre okazis 144 ŝat-eventoj. Aspektis kvazaŭ varmega somera vespero eterne daŭra, plena je paŝtelaj koloroj, ĉampano, amo kun cigaredoj ne timendaj; aspektis kvazaŭ ĉio glimus kaj brilus jaspe, smeralde, perlamote – sed ne estis tiel; simple, estis ŝatinde.
Ŝato iĝis potenca armilo. Ŝato bruis kaj skuis, ŝato ŝtorme tondris. Sed precipe: ŝato ordigis la kaoson. Je unu flanko staris la ŝatindaj aferoj – krom ili, estis nenio. Tial sufiĉis al ni unu radiko. Ŝat’.
Mi vidis prizonulon skribi sur muro: „ŝati”. Mi vidis viron kun inka skribaĵo surdorse: „ŝati”. Mi vidis instruiston kiu feltkrajonis sur tabulon: „ŝati”. Mi aŭdis koruson de anĝeloj ĉanti la simplan konjugacion „ŝatis, ŝatas, ŝatos”. Iu flustris: mi ŝatas vin. Prezidento publikigis siajn rememorojn: ŝat’. Kantis muezeno: ŝat’. Astronomo konkludis: steloj ŝatindas. Sur mia ŝampu-flakono staris: por ŝat-haroj. Televida prezentisto diris: kaj nun, kelkaj fragmentoj kiujn vi ŝatos. Kaj ŝatis la publiko. Meteologo prognozis: la veteron ni ŝatos. Poeto agnoskis: la vivo estas karuselo, rapida ir’ al ŝata celo. La kompleta verkaro de Platono enhavis nur unu piednoton.*
Ĉar ni ja vivis en mondo kun kiel eble plej da ŝato, kaj ĉiun semajnfinon ni faris aferojn kiujn ni ŝatis. Mi ŝate vidis fulmobandon en Irano kun ŝatindaj homoj: ankaŭ ili volis ŝati sian vivon. Linijuĝisto aljuĝis punŝoton, kaj la publiko skandadis: „ŝat’!”. En monaĥejoj monaĥoj kantis: ni lin ŝatas. Kaj vi vidis ke ĉio estas bona, sed vi diris: „ŝati”. En lito vi ne agis kiel dio, tamen ja ŝateble. Kaj ĉiutage milfoje ni laŭlipe pelis langopinton palaten, por elparoli la plaĉan l-sonon de leuk.**
Kaj pleje ni ŝatis ke ĉio neŝatebla simple ne ekzistis. Kaj tiel malaperis amaro, kolero kaj soleco. Ĉar tiujn neniu ŝatis. Eĉ la morton ni tiel superruzis. Ĉar ni sakris: “ŝat’”. Kaj ni plorsingultis: “ŝat’”. Kaj ni hurlis: “ŝat’”.
Kaj ŝajnis kvazaŭ ĉiu el ni havus neelĉerpeblan foliegon da ŝateblaj glubildetoj. Kaj kvazaŭ ĉie sonus ŝat-ŝat-ŝat, simile al iu glut-glut-glut de sorĉtrinkaĵo. Kaj la klak-klak-klak de dekmiloj da kontentuloj similis al soranta bruo de bonvena tropika duŝpluvo, viglaritme ektambura sur tegmento de verando; varma duŝo daŭronta por ĉiam – sed tiel ne estis; estis simple ŝateble.

* T.e. „ŝati”. /Noto de la autoro/
** (nederlande) Plaĉe, ŝatinde, mojose. La vorto leuk trairas la tutan originalan fragmenton; pro la Esperante kutima vortuzo „ŝati” en Facebook ni ja devas gardi ĝin en ĉiu kunteksto.

Traduko el “Unu nekredebla Facebook-vivo en sesdek unu simplaj meditoj“, de Arjen van Veelen. Aperonta en Beletra Almanako.

Advertisements

9 komentoj

Enarkivita sub Uncategorized

9 respondoj al “Facebook kaj la vera vivo 2.

  1. Maria Sandelin

    Ĉi tiun tekston mi ŝatas…

  2. Mankis serioza pripensado de la homrilataj shanghoj epoke de vizaghlibro en nia literaturo.

  3. Mi venis por “ŝati” sed Kalle estis pli rapida.
    Do al mi restis nur ‘lajk’ aŭ ‘lájk’, se vi preferas..

  4. Plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ plaĉ !

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s